inktvinger.png 2

Inktvinger

Jeroen Olyslaegers won de eerste literaire jongerenprijs De Inktvinger. Deze leeswedstrijd werd door het kunstcentrum Villanella en Jeugd en Poëzie, met steun van de Arenbergschouwburg, op poten gezet. Dit als Vlaamse middelvinger naar de Inktaap, de voorganger van de Inktvinger, die Vlaamse en Nederlandse scholieren nog verenigde. Er namen honderden Vlaamse studenten deel aan dit initiatief. Elke student las de drie genomineerde boeken, “Wil” van Jeroen Olyslaegers, “De tolk van Java” van Alfred Birney en “Rivieren” van Martin Michael Driessen.

Het leesproces werd zorgvuldig opgevolgd, zo kwamen we drie middagen samen om de boeken te bespreken. De drie verschillende boeken waren heel verschillend, wat de keuze bemoeilijkte. Maar al snel bleek dat we eenzelfde favoriet deelden. De geschiedenis van de hulpagent tijdens de Tweede Wereldoorlog in het bezette Antwerpen, was een prachtverhaal. Dit boek was het dichts bij ons bed en doordat het zo herkenbaar geschreven is, was de inleving in het personage makkelijk. “De tolk van Java” en “Rivieren” daarentegen, waren wat verder van huis, en konden de feeling met het verhaal in mindere mate tot stand brengen.

Op de slotdag in de Arenbergschouwburg voelden we al snel aan dat onze favoriet, ”Wil”, bij de andere studenten ook in de smaak viel. Bij de opening kregen we de kans vragen te stellen aan de auteurs. Zo werden er barrièredoorbrekende vragen gesteld over writer’s block en het inkomen van de auteurs. Maar ook diepzinnigere vragen over verborgen persoonlijke verwijzingen in de boeken “Wil” en “Rivieren”. Ze werden allemaal met evenveel enthousiasme beantwoord door de schrijvers. We kwamen te weten dat elke auteur wel eens last heeft van een schrijversblok, en dus ook een unieke manier heeft om het te verhelpen. Jeroen Olyslaegers bekende dat in hem een Angelo schuilt, en Martin Driessen liet blijken dat het eerste verhaal van “Rivieren” verwijzingen bevatte naar zijn carrière in het theater.

Na het middageten volgden we een workshop over slam poetry, en namen nadien deel aan het debat. In dit debat vloeiden er hevige woorden met de bedoeling het publiek te overtuigen van je favoriet. Het bestond uit verschillende rondes, waar de sprekers steeds het beste van zichzelf gaven. Maar het hoogtepunt van de dag was de bekendmaking van de winnaar . Van elke school spraken twee leerlingen raadselachtige woorden over hun boek, zonder de titel weg te geven. Ondanks het verzwijgen van de titel was het tijdens deze laudatio al overduidelijk dat Jeroen Olyslaegers had gewonnen met zijn boek “Wil”. Hij werd uitgebreid in de bloemetjes gezet en werd de trotse eerste eigenaar van de literaire jongerenprijs De Inktvinger.

inktvinger